Jan Mostert pakt op valreep toernooizege bij 55+ groep

[EDE] Nadat alle wedstrijd waren gespeeld in de 55plus najaar competitie (396) was het geroezemoes in de speelzaal hoorbaar. Ben ik winnaar van een prijsje? Wie krijgt aanmoedigingsprijs? Wie mag de trotse bezitter van de doorzettingsprijs worden?

Hieruit blijkt al dat een beker winnen niet gerelateerd is aan leeftijd. Ook al behoor je tot de categorie 55 plus tot 85 jaar, het is gewoon leuk thuis te kunnen vertellen dat je nog mee kunt. Of een beter bewijs is dat een speler (Rob de Pater) zelfs een ziekenhuis afspraak omzette. En wel om twee redenen. Hij wilde graag het verjaardagsfeestje van onze Leida Lok meemaken. En het toernooi zo goed mogelijk beëindigen. Wie zei ook alweer: Waar gaat dit toernooi eigenlijk over? Maar dat terzijde.

de_winnaar_Mostert_640x480.JPG

En dan ligt de druk om dat allemaal in goede banen te leiden bij de organisatie bestaande uit Leida Lok en Eip Janssen. De laatste leek wel de ‘Advocaat’ van een Rotterdamse club. Weer in een organisatie, terwijl je thuis zegt wat minder druk te willen zijn. Het verschil? De een betaald de koffie zelf bij de tafeltennisclub, de andere wordt weer een paar miljoen rijker. Verschil moet er zijn. Maar wie meer plezier beleefd aan zijn job? Jullie mogen het invullen. Maar dat terzijde.

[DOORZETTINGSVERMOGEN] Nadat de kruitdampen waren opgetrokken kon de prijsuitreiking beginnen. In de eerste plaats werd Dick van Pouderoijen in het ‘zonnetje’ gezet. Dick kreeg de ‘doorzettingsprijs’. Het juryrapport was lovend over deze, weliswaar niet aan het toernooi mee doende speler. Ik citeer uit de huldiging slechts een regel die denk ik alles zegt: Met een ijzeren wilskracht werkte Dick vanuit de Halderhof, na een herseninfarct terug om het hier ons erg lastig te maken. Het is verbijsterend te zien hoe iemand, ondanks zijn handicap met veel plezier wekelijks, gebracht en gehaald door een taxi, aanwezig is. Een voorbeeld voor velen onder ons.

Tribune_view_640x480.JPG

[AANMOEDIGINGSPRIJS] De volgende prijs, aanmoedigingsprijs, ging naar Michael Veenendaal. De onpartijdige jury (organisatie) had daarvoor twee kandidaten in gedachten. Maar om op een lijn te komen vergde minder tijd dan de Engelse Brexit. Binnen een honderd twintig seconden waren zij het eens. Niet de ranglijst maar een persoonlijke gebeurtenis in zijn of haar leven was voor ons bepalend. Michael heeft dit jaar, maar ook daarvoor niet het geluk gekend wat wij hem allen zo gunnen. Het persoonlijke leed kunnen wij als groep nooit goed maken. Wel hebben wij als groep heel erg met hem meegeleefd. Dat je dan alsnog in de loop van het toernooi aansluit bij onze groep en een partijtje meeblaast willen wij extra onderstrepen. En, hoewel ik aarzel om het te zeggen, daarin heeft naast zijn persoonlijke omstandigheden nog iets meegespeeld. Op een ochtend heeft Michael gespeeld met een bijkans houten batje. Zijn eigen batje was hoe zeg ik dat zo mooi, spoorloos geraakt bij de bedrijfstafeltenniscompetitie. Ik hoor Michael nog zeggen: Het lijkt wel beton. Ik raak geen plan. En met een gevoel van eufemisme eraan toevoegend. Maar anders ook niet. En die relativering van zijn situatie roept onze bewondering op. Michael zal op een later moment zijn verdiende prijs nog krijgen. Hij moest de prijsuitreiking wegens andere verplichtingen aan zich voorbij laten gaan.

[DAME] Het zat de organisatie verder niet mee. Beste dame werd Lieneke Langerak. Dit op basis van het reglement omdat ook Lara Threels goed scoorde. Maar Lieneke’s gemiddeld was een procent of twaalf beter. Helaas was de winnares (Lieneke) niet aanwezig op de laatste twee speeldagen. Zij zal de komende zes weken, en daarvan zijn er gelukkig al twee voorbij niet aanwezig zijn wegens een fysieke handicap op een lastige plaats. Tafeltennis is ervoor de ruim tachtig jarige even niet bij. En wie Lieneke een beetje kent weet hoe erg zij dat vindt. Wij zullen de prijs alsnog aan haar doen toekomen.

[TOP] Dan de prijsuitreiking winnaars van het toernooi. Er zijn drie prijzen, en als ik zo rondkijk zijn dat er minimaal tweeëntwintig te weinig. Met wat een elan, plezier, fanatisme, verbetenheid, gelatenheid, rusteloosheid is er gestreden. En dat in een combi toernooi waarin het dubbelspel werd gevolgd door drie enkelspelen. En een soort sadisme zich meester maakte over de wedstrijdleiding, die zo vaak mogelijk eerst samen en daarna tegen elkaar liet spelen. Met andere woorden je steunde elkaar en daarna probeerde je elkaar te laten vallen. En wat is vrijwel altijd het geval? Een leuk gesprek aan de koffietafel. Dus niet alleen de winst, maar vooral de onderlinge saamhorigheid is en was het doel van dit toernooi. En wij (Leida en ik) hebben het al vaker gezegd. Of het een succes is geweest bepalen jullie. Wij vonden het leuk om te doen. En wellicht staan er in 2020 weer anderen op, die het beter of anders willen organiseren. Ons zul je er dan niet overhoren, want ook wij worden een dagje ouder en verlangen soms naar ‘rust’. Maar dat terzijde.

Bekers_640x480.JPG

Waar een ranglijst wordt opgemaakt zijn er dus winnaars die een prijsje krijgen. Vooraf waren de spelers in een schaal ingedeeld. Een vrij revolutionair systeem, waar de bedrijfstafeltennis competitie ook meewerkt. Maar dat terzijde. Een schaalindeling, waarvan je vooraf je afvraagt of die correct is. En achteraf vaststelt waar je misgekleund hebt of niet. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen, en daar zijn we best een beetje trots op dat in negen van de tien gevallen de indeling correct was. En dat bleek ook wel uit de eindstand. Maar dat terzijde.

[TROTSE PAUW] Na veel tellen, rekenen en het reglement aandachtig bestuderen eindigden op de eerste twee plaatsen de vooraf hoogst ingeschaalde spelers Jan Mostert (winnaar) en runner-up, dus tweede Henny Pouw.

In de schaduw daarvan mocht de echte amateur (hij speelt geen competitie maar heeft wel veel geleerd van de recreantentrainer Steven Koster) Eip Janssen of Bert van de Bovenkamp de derde prijs ophalen. Dat werd mede gezien zijn laatste goede slotdag Bert van de Bovenkamp.

Bert_en_Leida.JPG

Jan Mostert wint dus het seniorentoernooi. Hij scoorde drie wedstrijddagen het maximale aantal punten.

Henny Pouw, zou ongetwijfeld zo trots als een pauw de tweede prijs hebben opgehaald. Zeker nadat hij met zijn kleinkinderen aan het trainen is voor het binnenkort te houden ‘Henk Mombarg’ ouder(en)-jeugdtoernooi. Er kan nog worden ingeschreven begreep ik. Maar dat terzijde. Ook hij was door omstandigheden afwezig en krijgt zijn prijs op een later moment overhandigd.

{VOORSTELRONDJE] Overigens wie is die runner-up, dus Henny Pouw eigenlijk. We kenden hem in de vorige editie maart 2019 niet eens. Nieuwsgierig als ik ben ging ik voor u even op onderzoek uit.

,,Ik speelde in Nieuwegein tafeltennis (TTVN Nieuwegein) en kwam deze zomer in Ede wonen. Vroeger heb nog tegen ITN gespeeld. Dat heet dus TTV.BIT.NL. Op een zaterdag middag ben ik eens gaan kijken bij het clubhuis. Ik zag geen licht en dacht dat het clubgebouw gesloten was. Buiten kwam ik Bettine Vriesekoop tegen die net les had gegeven. De aanhouder wint en op maandagmiddag een nieuwe (kijk) poging. Daar sprak ik Jan Mostert en hij maakte me enthousiast. Ik speel nu in zijn team en bij TTV Nieuwegein competitie. Dat gaat goed samen. Leuke club TTV BIT.NL waar zelfs bij de ‘oudjes’ een competitie-element wordt ingebracht. Heel mooi”, laat de trotse maar ook bescheiden Pouw weten.

Tribune_view_2_640x480.JPG
Overigens mag op de laatste speeldag niet onvermeld blijven dat naast Jan Mostert ook Koning Rob de Pater (met baard) en Steven Koster de maximale score (vier) punten behaalden. Daarmee op de valreep lieten zien geduchte kandidaten te zijn voor een mogelijk in het voorjaar wederom te houden enkelspeltoernooi te zijn. Maar dat is toekomstmuziek.

[EERLIJK] Dan nog even een korte evaluatie of antwoord op een gestelde vraag. Was de eindstand dezelfde met of zonder dubbelspel geworden. Want het dubbelspel was niet altijd een vrije keuze. Je werd ‘gewoon’ ingedeeld en dat zonder inspraak. Iets wat eigenlijk in de huidige tijd niet kan maar wel veel discussie voorkomt. Maar dat terzijde.

En wat zien we? Op basis van de enkelspelen eenzelfde winnende kwartet. Wel in een andere volgorde, maar dat is onbelangrijk. Leuk is te kijken naar de resultaten alleen in het dubbel. En dan blijken onze dames Lieneke Langerak en Lara Threels hele goede dubbelspelpartners te zijn geweest. De laatste zou samen met Henny Pouw en Eip Janssen zelfs de eerste plaats hebben bezet.

Wat leert ons dat allemaal? Simpel de enige juiste constatering dat de ranglijst nooit liegt. Hoorde ik dat niet al eerder ergens in een grote stad? Maar dat terzijde. Bedankt voor jullie inzet, aandacht en commentaar. En wellicht tot een volgende keer. De_organisatie_640x480.JPG

Namens deze organisatie
Eip Janssen en Leida Lok.

Evenementen

15dec
NTTB Zaal verhuurd
21dec
NTTB Zaal verhuurd
22dec
NTTB Zaal verhuurd

Agenda

December 2019
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5